Doli nga shtypi libri “Rrëfime islame në psikoterapi”

Të gjithë njerëzit përjetojnë hidhërim dhe mungesë të lumturisë në ndonjë pjesë të jetës. Zakonisht, besimi ynë në Vullnetin e Allahut të Plotfuqishëm është i mjaftueshëm për ta ngushëlluar dhe përmirësuar ndjenjën tonë prej humbjes, pikëllimit apo zymtësisë. Prapëseprapë, si njerëz, jemi të prirë që të bëhemi të dëshpëruar kur jemi nën rrethana të rënda e të vështira. Është thënë se depresioni i godet më shumë se 40% të njerëzve në ndonjë fazë të tyre të jetës dhe është zbuluar se ai (depresioni) është më i pranishëm te gjinia femërore sesa te meshkujt. Pra, depresioni mund të ndikojë në jetën e përditshme të individit.

Kjo është një pjesëz nga hyrja e librit “Rrëfime islame në psikoterapi”, i cili është përmbledhje me rrëfime me urtësi islame. Libri ka rreth 20 rrëfimesh unike, secili prej tyre me një porosi të mirë në lidhje me jetën dhe botëkuptimin e saj.

Më shumë të dhëna rreth librit: 

Botues: ArtBooks

Titulli i librit: Rrëfime islame në psikoterapi

Autor: Abdullah Rayan

Përkthyen nga anglishtja: Arsim Jonuzi & Arlinda Jonuzi

Recensoi: Nehat Ismaili

Lekturoi: Agim Avdiu

Kopertina: Suhejb Xhemaili

Shtypi: Shtypshkronja “Aj Graf MATBAA”

 

Çmimi: 2 euro

25.05.2012

Thuaji vetes këto gjëra!

1. Gjithçka do të bëhet mirë!

2. Gjërat do të ndryshojnë për të mirë!

3. Ti je person i rëndësishëm!

4. Ti je person i denjë për gjëra të mëdha!

5. Ti je person i dashur te të tjerët!

6. Tani është koha!

7. Edhe kjo do të kalojë!

8. Mund të jesh ai që në të vërtetë je!

9. Gjërat më të mira sakaq do të vijnë!

10. Ti je person i fuqishëm!

11. Ti mund ta bësh atë!

12. TI JE NDËR ATA QË I BESOJNË VETES!

Burimi: Doe Zantamata – happinessinyourlife.com

Përktheu nga anglishtja: Arsim Jonuzi, 15.05.2012

Zogu krahëbardhë

Unë jam ai zogu që flas çdoherë,

Me zërin tim cicërimtar që Zoti ma ka dhënë.

Veç qiellit, për mua gjithçka është ferr,

Me cicërima gjithnjë këtë jua kam thënë.

Unë fluturoj – shyqyr Zoti krahët m’i ka dhënë,

Që t’ia mbath rrëmbimthi kur gjendem në tytë.

Kur, në vend se të tjerët, në mua të kenë shtënë,

Them se s’kanë pasur qëllim, po u kanë bërë sytë.

Unë nuk urrej askënd, sepse kam zemër të vogël,

E urrejtja më thanë se zë vend të madh në zemër.

Jam aq i panjohur, sa ndoshta s’jam as në Googël,

Por nëse jam, më gjej si zog krahëbardhë, pa emër!

Neve zogjve çdoherë na majfton vetvetja,

Na mbiçmuan a na nënçmuan, ne këndojmë.

Neve gjatë ditës e natës kur na kap etja,

Me pikëza uji e shuajmë dhe falënderojmë.

Ne nuk duam motin e ftohtë, se mërdhijmë,

E atëherë mërgojmë së bashku me vjeshtën.

Kur ju të heqni jelekët e cohtë, prapë vijmë,

Me mendimin se drejt nesh nuk do të keni heshtën.

Ju lutemi, neve zogjve mos na shkaktoni robëri,

Mos na gjuani, mos na shtrydhni as mos na vidhni!

Na lejoni edhe ne, si ju, të jetojmë në liri,

Se s’jemi kope të na mblidhni, mbyllni e lidhni!

Arsim Jonuzi, 07.05.2012